شهید محمدعلی کیالاها، نوزادی که تنها ۲۰ روز داشت، به همراه برادرش محمدحسن کیالاها و مادرشان، برای دیدار به خانه دایی خود (شهید مهدی رستمی) رفته بودند. همانجا، در کنار مادر و خانواده دایی، همگی به درجه شهادت نائل آمدند.
در شامگاه ۲۱ مارس ۲۰۲۶، رژیم صهیونیستی بار دیگر جنایتی بیسابقه در تاریخ بشریت مرتکب شد. این بار قربانیان نه سرباز بودند و نه مبارز، بلکه نوزادی ۲۰ روزه به نام محمدعلی کیالاها، همراه با برادرش محمدحسن و مادرشان بودند که در جریان حمله هوایی به منزل عمویشان، شهید مهدی رستمی، هدف قرار گرفتند.
محمدعلی، نوزادی که هنوز طعم لبخند زندگی را نچشیده بود، در آغوش مادر به شهادت رسید. محمدحسن، کودک خردسال خانواده، چندی پیش در کلاس آنلاین به معلمش گفته بود که میخواهد برای برادر کوچکش چیزی بخرد؛ رویایی ساده که هرگز به حقیقت نپیوست.
این جنایت بار دیگر چهره واقعی رژیمی را آشکار ساخت که مدعی دفاع از خود است، اما در عمل خانههای مسکونی پر از زن و کودک را هدف قرار میدهد. سکوت جامعه جهانی در برابر این کودککشیهای سیستماتیک، خود همدستی در این جنایات است.
محمدعلی، محمدحسن و مادرشان قربانی بیتفاوتی جهانی هستند که هر روز نسلکشی فلسطینیان را تماشا میکند و سکوت میکند. از این پس، وجدان بشریت با نام «کیالاها» گره خورده است؛ نامی که یادآور بیگناهانی است که در سایه سکوت جهان به شهادت رسیدند.
جامعه بینالملل باید بداند که هر لحظه تأخیر در توقف این جنایات، به منزله امضای سند دیگری از کودککشی است که رژیم صهیونیستی با خون کودکان بیگناه مهر میزند.